7770777Herinneringen aan Egypte
Met deze reis hebben we eerst 3 dagen Cairo bezocht o.a Egyptisch museum,
moskee van Mohammed Ali, de arabische wijk Khan el Khalili, dodenstad van
Memphis: Sakkara met o.a de trappiramide van Djoser (een van de oudste piramide
van Egypte), de piramiden van Unas en schitterende Mastaba’s (graven) van rijke
burgers. Verder een bezoek aan de beroemde piramiden van Gizeh (Cheops, Chefren
en Mykerinos), een van de zeven wereldwonderen, en aan de Sfinx.
Mijn herinneringen aan deze eerste 3 dagen
Vliegreis ging via Milaan Malpensa en was prachtig, we hadden helder
zicht en een prachtig uitzicht over de besneeuwde toppen van de Alpen. Vanf
Milaan vlogen we rechtstreeks naar Cairo. Wat een immens grote stad was mijn
eerste indruk. Erg druk en chaotisch. Bijvoorbeeld op een driebaansweg reden
rustig 4 auto’s naast elkaar, toeterend en om de richting aan te geven staken ze
gewoon hun arm uit het raam (waarschijnlijk nooit gehoord van
richtingaanwijzers, of die functioneerden gewoonweg niet..) Vanaf het vliegveld
was het ongeveer 3 kwartier rijden naar ons hotel ‚“Kanzy Hotel“, waar we ook de
groep een beetje beter leerden kennen. Op het eerste gezicht leek de groep me
wel gezellig. Het was intussen al 21:00 uur en na het kennismakings gesprek met
de reisleidster Karin leek het ons een goed idee om ons bed in te duiken…
De volgende morgen ging om 7.30 uur al de wake-up call…gaaaaaap. En om
8.00 uur moesten we in de ontbijtzaal zijn waar ons een heerlijk en uitgebreid
buffet stond te wachten…lekker hoor , je kent het wel croissants, gebakken ei,
kaas, pistolets, jam, thee …en uiteindelijk is je oog groter dan je maag en ga
je dus propvol op stap richting Egyptisch museum. Echt de moeite waard, er ligt
daar ontzettend veel van onschatbare waarde, o.a mummies, masker van Tutankhamon
etc, erg interessant en hebben daar ook behoorlijk lang rond gedwaald..
Om 12.00 uur hadden we afgesproken bij de afhaalcorner (soort van
Egyptische MC Donalds laten we zeggen..) waar we friet met gegrilde kip
bestellen. Ik dacht dus een stukje kip (zoals dus bij de MC Donalds) maar ik
kreeg gewoon een hele kip voorgeschoteld, wat ik dus lang niet op kreeg.
Om 12.45 uur vertrokken we naar de ‚“Mohammed Ali“ citadel, waar we ook
een kijkje binnen namen, natuurlijk moesten we ons haar bedekken en onze
schoenen uit doen. Op de vloer lag overal tapijt en het was 1 grote ruimte met
onzettende grote kroonluchters aan het plafond. Buiten bij de citadel hadden we
een mooi uitzicht over Cairo en als je goed keek zag je heel in de verte de
piramiden . Maar er leek een soort bewolking boven de stad te hangen (smog ?? of
misschien zand uit de woestijn ??) Er liepen veel schoolkinderen en wij zagen er
waarschijnlijk erg interessant (of belachelijk) uit want ze wilden handjes geven
en zeiden ons constant gedag…grappig !
Na het bezoek aan deze mooie
citadel gingen we op weg naar de bekende bazaar ‚“ Kahn el Kalili“. We liepen
een stukje door de binnenwijk waar we verkrotte huizen zagen, vuil op straat,
karren met sinaasappels voortgetrokken door ezeltjes, het leek wel of we 100
jaar terug in de tijd gingen. Ik vond het heerlijk om zo rond te dwalen en wat
van deze cultuur op te snuiven. We stopten bij een typisch theehuisje waar
natuurlijk alleen maar mannen zaten aan kleine ronde tafeltjes met een
waterpijp.
Wijzelf stopten daar ook om daar de plaatselijke muntthee te
drinken en natuurlijk de waterpijp te proberen. Aan het eind van deze binnenwijk
kwamen we bij de stadspoorten van Khan el Kalili en zo liepen we de oude
binnenwijk in. We kwamen o.a bij een moskee wat de grootste koranschool van
Cairo was en waar blinden les kregen. We mochten een kijkje binnen nehmen,
natuurlijk wel weer alles bedekt, en Said leidde ons rond. We zagen de
plaatselijke bevolking bidden. Ik vond ook dit wel weer een bijzondere ervaring.
Het was ondertussen weer tijd om terug te gaan naar het hotel, waar ik
wel een douche nodig had. S’avonds aten we met de groep in een typisch Egyptisch
restaurant, „Falaffel“ aan de nijl. Het zag er ontzettend leuk uit zoals het
sprookje duizend en 1 nacht, met allemaal lantarentjes in de bomen. We kregen
telkens andere hapjes gereserveerd, echt egyptisch o.a linzensoep, egyptisch
brood, moussaka, rijst, soort linzenbroodje en het dessert was warme melk met
noten en een soort van zoete pannekoek daarboven, vreemd maar best lekker en je
moet bovendien alles een keer proberen toch? Op de heen- en terug weg naar het
hotel namen we allemaal een taxi…wat een sooitje zeg, echt veilig voelde ik me
daar niet in. Ik moest er ook wel om lachen en hadden constant bijna een
aanrijding. Toch was ik ook wel weer blij toen we weer veilig bij het hotel
waren.
3 april
Vandaag moesten we vroeg uit de veren.
7.00 uur was de wake-up call (gaaaaaap, was toch vakantie?? Ha ha) Natuurlijk
weer een heerlijk ontbijt met alles erop en eraan. Karin (onze gids) ging
vandaag niet mee want moest nog dingen organiseren en opslaan voor de Sinai
tocht. We kregen een andere gids mee (Tammer..weet niet of ik dit goed
geschreven heb) sprak engels en wist ontzettend veel te vertellen, was erg
interessant. We reden door de velden van Memphis, wat ik op zich een leuke
ervaring vond omdat er ontzettend veel te zien was onderweg. Boeren die op het
land aan het werken waren, nog met buffels, koeien en ezels. Verder veel
verkrotte huizen en mensen die hun kleren aan het wassen waren in de riviertjes.
De rit tot aan Sakkara (de dodenstad) ging voor mij dan ook redelijk snel. We
betraden de graftombe van Djoser (de oudste piramide) met veel muurtekeningen
waar veel uitleg over gegeven werd. Verder bezochten we ook de tempel van Djoser
met de 42 zuilen die de 42 provincies van Egypte voorstelden. Tussen de middag
aten we in een afhaalrestaurantje waar we verse magosap dronken en de beroemde
fallafel aten. Na het eten vertrokken we naar de grote piramide van Gizeh
(Cheops, Chefren en Mykerinos, waren dus vader, zoon en kleinzoon) We konden de
grootste piramide betreden waar we een appart entreekaartje voor moesten kopen
wat 40 Egyptische pond kostte. Maar ik vond dit toch wel een aparte belevenis.
We betraden deze piramide en moesten door een gang naar boven klimmen. Sommige
stukken waren heel laag (ook voor mij met m’n 1.60m) en dus moesten we hele
stukken bukkend en hurkend naar boven klimmen om in de bovenste grafkamer te
komen waar 1 graftombe stond. Na deze belevenis en éénmaal weer buiten, reden we
een stuk hoger met de bus om het panorama van deze 3 piramiden te bekijken. Bij
al de piramiden of tempels stonden wel egyptenaren souveniers te verkopen. Na
wat foto’ s genomen te hebben vertokken we richting de Sfinx. Wauw wat
indrukwekkend met de 3 piramiden op de achtergrond.
Eenmaal weer terug
bij het hotel was het tijd voor een douche. Daarna was er gelegenheid om zelf
Cairo in te trekken. We kozen met nog een paar van onze groep om niet te ver te
gaan en kozen als avondmaal voor de MC Donalds, lekker snel en goedkoop en het
smaakte best (zelfde menu’s als bij ons)
Mijn herinnering aan de
wandeltocht door de Sinai woestijn
4 april Cairo – Sarabit
el Khadim
Eindelijk was het dan zover..vandaag zouden we de woestijn
ingaan. Hier had ik echt naar uitgekeken. Om 7.00 uur ging de wake-up call en
dus geen uitslaapvakantie…maar ja wist ik wel een beetje van te voren
natuurlijk. Onze rugzakken moesten we in de gang van het hotel zetten die
vervolgens netjes voor ons in de bus geladen werden. We vertrokken om 8.45 uur,
reden Cairo uit…bye bye…via Suez … Om 10.00 uur maakten we een theestop en
vervolgens reden we verder langs de kustweg en de golf van Suez. Wat een
prachtig blauw water…we reden ook al langs grote uitgestrekte zandvlaktes…. Om
12.30 uur stopten we voor de lunch in een restaurantje waar ik spaghetti at. En
om 14.30 maakten we een nieuwe stop van 10 minuutjes langs de golf van Suez,
heerlijk, rustig, ontzettend blauw water… een paar van onze groep namen zelfs
een duik…ikzelf zocht wat schelpen en aangespoeld koraal en hield het bij wat in
het water lopen en genieten van dit alles. We moesten weer terug de bus in om
onze reis voort te zetten en arriveerden uiteindelijk bij een theehuisje waar de
bedoeien, die ons tijdens de wandeltocht zouden begeleiden, ons stonden op te
wachten om vervolgens met de jeep verder de Sinai woestijn in te rijden. In
totaal waren er 4 jeeps , onze rugzakken werden in 2 jeeps geladen en in de
andere 2 jeeps werden wij vervoerd. De woestijn was echt prachtig…we zagen
dromedarisen lopen, bedoeinententen, grote zandvlaktes en prachtige
rotsformaties. We arriveerden uiteindelijk bij een kleine Bedoeinennederzetting
waar een half open bedoeinentent stond en bedoeinen al klaar zaten bij het
kampvuur met de waterpijp en boven het kampvuur werd kip klaargemaakt, en rijst
met wat komkommer en tomaat erbij. Een w.c was er natuurlijk niet. Er was een
soort hokje van cement (zonder deur) daar was een gat in de grond waar je je
eventuele behoeften kon laten…hier begon het echte woestijnleven. We aten met
z’n allen onder de sterrenhemel en daarna was het tijd om de waterpijp te
proberen. Er waren ook 2 jongentjes die voor een beetje amusement zorgden en hun
bedoeinenliedjes zongen…erg leuk. Slapen konden we of in de half open bedoeinen
tent of in een half open gebouwtje van cement (in het zand) waar we met bijna de
hele groep zij aan zij in onze rugzakken lagen. Geslapen heb ik bijna niet, in
totaal ongeveer 2 uur, hier begon de narigheid en zoals men zegt de vloek der
farao’s ( diaree en misselijk) Misschien de kip ??? de spaghetti in het kleine
restaurantje ?, of nog de MC Donalds in Cairo ???????
5 april
Sarabit el Khadim – Wadi Mukattab
Na ongeveer maar 2 uur geslapen te
hebben, stond ik wat slap op m’n benen. Ik was misselijk en moest vaak naar het
toillet oftewel het putje in de grond ombakend door 4 muren. De bedoeinen zaten
ondertussen al klaar met het bedoeinen brood, de thee en gekookte eieren. Karin
had jam en honing meegenomen voor de zoete kauwers onder ons. Ook al voelde ik
me beroerd, ik wilde niks missen dus zo gezegd rugzakken weer gepakt en in de
jeep geladen en klaar voor de wandeltocht richting de Jebel el Khadim. Het
eerste stuk was prachtig, de grillige rotsvormen met de zon erop en de
rust…heerlijk. Uiteindelijk kwamen we aan bij de Jebel el Khadim, nu begon het
zware werk pas echt. Gelukkig was er een gids en een gidsje (een jongentje van
zo een jaar of 8) die mee naar boven gingen. Ik voelde behoorlijk goed dat ik
niet 100% in orde was maar klom stug door naar boven. Uiteindelijk boven gekomen
waar het bezaaid lag met oud-egyptische rotsreliefs met afbeeldingen van
panters, struisvogels, en antilopen uit de tijd dat Egypte nog een
savanneklimaat kende. Helaas kon ik van dit alles niet genieten want de vloek
van de farao kwam weer opzetten en heb dus een beschut plekje moeten zoeken
(achter een grote rots) om daar even gehurkt door te brengen. Voordat we de
afdaling startten wandelden we nog een uur naar de turkoois mijnen. Turkoois
speelde een belangrijke rol in het egypte van de farao’s. De blauwgroene
edelsteen werd in deze omgeving gewonnen en hiervandaan naar het nijldal
(Memphis en Thebe) vervoerd. Dit was een lange en zware expeditie, waarbij de
bescherming van Hathor, de godin van de vrouwelijke vruchtbaarheid en heerseres
van de Sinai, essentieel was. Vandaar dat men hier ook de tempel van Hathor
bouwden. We konden hier ook genieten van een prachtig uitzicht. Uiteindelijk
begonnen we met de afdaling, onderweg liet de gids nog wat rotsen zien met
afbeeldingen uit het oude Egypte, Uiteindelijk kwamen we beneden aan waar we met
de jeeps verder de woestijn inreden en kwamen uiteindelijk aan bij onze lunch
Stop. De bedoeinen maakten weer het lekkere bedoeinen brood en er was tonijn
,olijven , en thee natuurlijk. Na even uitgerust te hebben trokken we weer
verder met de jeeps en kwamen we rond 15.00 uur bij onze kampplaats aan. Hier
moesten we in tenten slapen (s’avonds was het nml. Nog fris in de woestijn.)
Tent opzetten dus, wat ik wel gewent was en dus vrij makkelijk ging. De
kampplaats was mooi, een grote zandvlakte omringd door rotsen. Ik heb de
maaltijd overgeslaan, heb een paracetamol ingenomen en ben gaan slapen.
6 April Wadi Mukattab – Catharina klooster
Na een nacht
weer weinig geslapen te hebben (overgeven etc…heb ik dat weer ??????) braken we
de tenten weer op, ontbeten we (bedoeien zaten alweer klaar met het bedoeinen
brood, thee etc..) en vertrokken we wandelend (ongeveer 1,5 uur) naar de jeeps
onder leiding van de bedoeinengidsen. We lopen door het dal der inscripties met
nog graffiti uit de tijd van de Nabateeers (oud arabisch volk) Na deze wandeling
rijden we met de jeeps hobbelend over het zand richting de oase Wadi Feiran. Een
prachtig gezicht zo een grote groene oase in contrast met het gele zand, en
rotsformaties. Hier stoppen we bij een klein Grieks Orthodox Nonnenklooster.
Heel mooi en rustig omringd door citroen- en granaatappel bomen, etc..hier
hebben we in de schaduw wat gedronken. Na wat uitgerust te hebben in deze
prachtige oase rijden we verder naar St. Catherina, het dorpje vlakbij het
Catherinaklooster. Tussendoor stoptten we nog om te luchen..het beroemde
bedoeinenbrood met thee en dit keer waren er ook bruine bonen bij… erg lekker.
Eenmaal in St. Catherina aangekomen worden we naar ons hotel gebracht.
We slapen ongeveer met 5 personen op een kamer…maar wat een luxe dat er een
douche is en ons met warm water kunnen wassen na een aantal dagen woestijn. Er
is ook een enorm zwembad bij in de vorm van een kruis. Ik heb niet echt behoefte
om te zwemmen en neem een lekkere warme douche voordat we aan de klim van de
Mozesberg beginnen (Jebel Musa, 2285 m. ) We konden kiezen tussen het moeilijke
of makkelijke pad. Ik koos (samen met Greetje, wat ondertussen mijn wandelmaatje
geworden was) het makkelijke pad omdat ik me nog niet helemaal 100% voelde en de
laatste dagen toch wel ziek geweest was. We kozen ook voor het woestijntransport
( de dromedaris ) met begeleider. Mijn dromedaris ging voorop en Greetje haar
dromedaris volgde de mijne. De dromedaris van Greetje had echter de vervelende
eigenschap om mijn dromedaris in haar achterwerk te bijten waardoor mijn
dromedaris vervolgens op te vlucht ging ( gelukkig niet meer dan een aantal
meters, pfff) Hoe hoger we kwamen, hoe kouder het werd. Gelukkig had ik een trui
en jas bij me, maar op zo een dromedaris is dat niet makkelijk aantrekken dat
verzeker ik je…uiteindelijk slaagde ik er in om me wat warmer te kleden. We
stopten onderweg bij een theehuisje en warmden ons wat op aan de warme thee. Na
een anderhalf uur verlieten we onze dromedarissen en begon pas echt het klimwerk
nog ongeveer 45 minuten via een stenen trap naar de top klimmen. Pfff ik, en ook
Greetje, vonden dit een behoorlijke zware opgaven. Maar uiteindelijk bereikten
we de top waar we ook de rest van onze groep voldaan na deze zware tocht zagen
zitten. Hier was het wachten op de zonsondergang.
Het uitzicht over deze
prachtige woestijn was prachtig. Enorme rotsformaties strekten zich voor ons uit
en langzaam verscheen ook de oranje gloed van de zonsondergang. Ondertussen werd
het ook weer tijd om terug te keren naar ons hotel. En werd het langzaam
donkerder. We hadden zaklantaarns meegenomen maar achteraf niet nodig gehad
omdat het bijna volle maan was en we daardoor genoeg licht hadden. Met de maan,
de sterren en beneden ons het Catherina klooster was het een prachtige afdaling.
Om 21.00 uur was er het buffet in een grote eetzaal, weer niet veel gegeten
(helaas, want er waren heerlijke dingen) want ik voelde me nog steeds niet
lekker . Na het eten meteen gaan slapen en weer een paracetamol genomen.
7 april Catherina klooster – Jebel el Safra
Vanmorgen
voelde ik me alweer een stuk beter. S’ochtends ontbeten we om 9.15 uur en ik heb
goed gegeten omdat ik me ook beter voelde. Na het ontbijt vertrokken we naar het
Catherina klooster. Ik moet zeggen dat we maar een klein gedeelte gezien hebben
en dat het redelijk toeristisch was. Maar toch wel even de brandende
bramenstruik van Mozes gezien. Het Catherina klooster werd overigs gebouwd door
de Byzantijnse keizer Justinianus (527-565) aan de voet van de Mozesberg. In
zijn bloeiperiode telde het klooster soms honderden monniken, nu nog slechts
ongeveer vijftig. Op de terugweg kochten we 2 egyptische sjaaltjes. We reden
eerst naar het plaatsje St. Catherina waar we ook lunchden. Uiensoep met brood
en ook dit keer kon de kip en de rijst niet ontbreken. Ik kreeg lang niet alles
op. Daarna reden we verder met taxi’s tot de controlepost en na de controlepost
mochten we weer overstappen in de jeeps …don’t ask me why..geen idee. In ieder
geval heeft het allemaal te maken met veiligheidsregels. Na een rit van zo een
45 minuten kwamen we we aan in Jebel el Safra. Aan de voet van een enorme
zandduin zetten we hier onze tenten op. De omgeving was prachtig. We wandelden
nog een uurtje naar de bron van Safra. Terug bij het kamp is het behoorlijk
donker, met de maan en sterren is dit werkelijk een spektakel. Bij het kampvuur
wordt er rijst met een soort worsten , saus en groenten geserveerd…veel te
machtig naar mijn idee. Na het eten was er tijd voor thee/ of koffie met een
koekje. En Karin had als verassing bier en wijn tevoorschijn getoverd. Ik dronk
voor de gezelligheid een beetje wijn.. en je raadt het al…s’nachts natuurlijk me
bed weer uit om over te geven..feest..niet dus !
8 April –
wandeltocht Jebel el Safra- Jebel el Barga
Na een weer wat onrustige
nacht, begint vandaag onze voettocht pas echt door de woestijn. Om een uur of 6
was ik al wakker…ja men wordt hier wakker met het opkomen van de zon. Om deze
tijd zitten de bedoeinen al gereed bij het vuur met heerlijke thee en
bedoeinenbrood. Spullen en tent weer ingepakt, ontbeten, dromedarissen weer
bepakt met onze bagage en Go…best pittig door het mulle zand en over
rotspartijen…helemaal als je maag vervelend doet. Het blijkt ook een weinig
bezocht gebied te zijn van de Sinai. Na ongeveer 2 uur wandelen kwamen we bij
onze lunchplaats aan, de Wadi Kiri. Greetje (ondertussen mijn wandelmaatje) en
ik blijven alvast hier wachten, de rest van de groep wandelt nog 3 kwartier. De
lunchplek is werkelijk schitterend, hele grillige bruine rotspartijen waaronder
je heerlijk in de schaduw kunt zitten. Even een paracetamol in nemen en wat
schrijven in m’n reisdagboek. Ondertussen arriveer de rest van de groep en
hebben onze bedoeinengidsen de maaltijd al klaar. Natuurlijke het heerlijke
bedoeinen brood, tonijn en fetakaas en een bakkie thee. Na weer wat uitgerust te
hebben beginnen we aan de 2e helft van de wandeling. De omgeving is prachtig, de
dromedarisen en de gidsen lopen voor ons uit en ondertussen genieten wij van de
prachtige omgeving. Grillige rotsformaties, gele en bruinrode oker en wit zand
zorgen voor een prachtig kleurenspel. Bij een tussenstop ontdekken we nog een
slangenspoor, maar de slang is nergens te bekennen. Na ongeveer 2,5 a 3 uur
lopen komen we aan bij ons kamp aan de voet van de Jebel el Barga. Ik had me
voorgenomen om buiten te slapen maar de wind begon redelijk te waaien en besloot
ik op het laatste moment toch maar een tent op te zetten. Ondertussen waren de
bedoeien ons avondmaal aan het voorbereiden wat dit keer bestond uit macaroni
met groenten. Na het eten begon het echt koud te worden en dook iedereen dus
maar z’n slaapzak in.
9 april beklimming van de Jebel el Barga- Wadi
el Heduda
We ontwaken weer met het eerste zonlicht en ik was dus
weer wakker om ongeveer 6.00 uur. Wel mooi zo ontwaken met de stilte van de
woestijn, de opkomende zon, het geluid van wat dromedarissen en het knapperende
vuurtje van de bedoeinen die alweer klaar zitten met ons ontbijt. Ik voel me wel
weer redelijk fit en maar goed ook want vandaag hebben we een zware beklimming
van de Jebel el Barga voor de boeg. De tocht is facultatief dus blijven ook wat
mensen in het kamp om een boek te lezen te genieten van de rust etc… Ik wil niks
missen, dus besluit de zware klim te maken na een heerlijk ontbijt. Om 8.00 uur
vertokken we dan, echt klim-en klauterwerk stijl omhoog. Het ging echter
redelijk goed en de kleurschakeringen van geel tot een soort van paars waren
schitterend ! Wel was het enorm warm, zo rond de 30 graden. Boven was het
uitzicht zeer de moeite waard en in de verte zag je zelfs de bergen van Saudi
–Arabie en de golf van Aqaba. We dalen aan de andere kant van de berg af en dat
was ook best pittig en af en toe moesten we elkaar helpen. Na een afdaling van
ongeveer een uur komen we aan bij een enorme zandduin, hier moeten we een grote
sprong maken van ongeveer 1,5 meter, schoenen uit trekken en afdalen, rennend
door het witte zand…this is fun !!! We keren terug naar het kamp waar het alweer
tijd is voor de lunch. Bedoeinenbrood, bonen met ui, fetakaas en smeerkaas en
toe hadden we watermeleon..een heerlijke stevige lunch dus, wat we nodig hebben
na zo een pittige klim. De siesta duurt zo een 2 uur. Daarna was het weer tijd
voor de wandeling…redelijk zwaar, door mul zand en ongeveer 4 uur wandelen.
Ondertussen zagen we sporen van een slang, en van een vos. (de beesten zelf
waren nergens te bekennen.) We komen aan op een enorme zandduin van ongeveer een
kilometer lang. De afdaling opzich is een belevenis op zich (gaat het best op
blote voeten.) Beneden aangekomen lopen we door een prachtige canyon waar we ook
een korte stop in de schaduw houden. Na het voortzetten van onze wandeltocht
door deze prachtige canyon komen we aan bij ons kamp in Wadi el Heduda een
prachtige vlakte omringd door rotsen waar onze bedoeinen gidsen al klaar zitten
bij het vuur. Eerst zoeken we een geschikte slaapplaats. Ik vind er 1 tussen de
rotsen op een vlak stuk. Ik slaap dit keer dus buiten in m’n slaapzak. We eten
rijst, vlees en aubergines, erg lekker. Thee met koekje toe en daarna wordt er
wat gekletst, en wat gedanst en gezongen bij het kampvuur, na wat zang en dans
kies ik voor m’n slaapzak onder een fantastische sterrenhemel.
10
April Wadi el Heduda – Ras el Ghazala
S’morgens vroeg werd ik wakker
van de zon…pfff om 6.30 uur was het al behoorlijk warm. Ik frisde me wat op (met
water en een pak verfrissingsdoekjes die ik had meegenomen van huis), spullen
weer inpakken en op naar ons bedoeinen ontbijt. Het was al rond de 30 graden… We
begonnen met onze wandeling met zo een 35 graden. Na een uur lopen kwamen we aan
bij een vlakte waar geloof ik 1 of 2 bomen stonden waar van de schaduw van harte
welkom was. Dit was ook de plek waar we zouden lunchen. We hadden dus een paar
uur siesta. De bedoeinen wisten een plek wat ongeveer een half uurtje lopen zou
zijn maar waar waarschijnlijk een watertje zou zijn. Men kon meegaan om te
kijken of daar echt water aanwezig zou zijn of gewoon onder de boom blijven
zitten en siesta houden. Ik koos toch voor de wandeltocht en was erg benieuwd
waar hier in vredesnaam water te vinden zou zijn. Het was erg warm, maar de
wandeling was zeer de moeite waard. De bedoeinen voorop wij met ongeveer 5
personen erachter aan (de rest van de groep zat nog onder boom) We liepen door
een soort van Wadi (droge rivierbedding ) met allerlei grote grijze rotsblokken,
echt heel mooi. De vraag was nog steeds zou er echt water zijn ??? We sjokten
nog even verder en opeens stonden we voor 2 waterjes (kleine poeltjes ) omringd
door prachtige rotsblokken. Het water kwam langzaam uit de rotsen stromen. Het
leek bijna onwerkelijk zo in de woestijn. Je zag niet dat het stromend water was
en omdat ik had gelezen dat men moest uitkijken met stilstaand water voor
bilharzia (kleine beestjes) was ik wat huiverig om het water in te gaan. 3 van
de groep waren al aan het baden in hun ondergoed. Ik en Nico waren nog aan het
twijfelen, maar daarna waagden ook wij het er maar op. Het water was koud…maar
wat was dit even lekker zeg. Even het woestijnstof van je af spoelen. We hebben
daar dus echt even genoten. Na een heerlijk bad was het weer tijd om terug te
keren naar de rest van de groep die nog steeds onder die boom aan het rusten
waren. Wij waren tevreden dat we deze kleine wandeltocht gemaakt hadden. Onder
de boom was het tijd voor de lunch, bedoeinenbrood, bonen, fetakaas. Ook dit
keer smaakte alles best. Na de lunch vertrokken we weer en was het ongeveer 3
uur wandelen onder de warme zon naar Ras el Ghazala. Iedereen had wat moeite met
de wandeltocht..dit kwam natuurlijk ook grotendeels door de warmte. Na een lang
vlak stuk kwamen we weer even in de ‚ bewoonde’ wereld. We kwamen aan bij een
geasfalteerde weg en een soort van theehuisje ,een bedoeinentent waar een hele
familie woonden. Daar konden we lekker even relaxen op de grote kussens op de
grond en in de schaduw. We kregen allemaal thee aangeboden. Hier waren ook
kleine kindjes en gesluierde vrouwen die weer wat armbandjes, kettinkjes etc
probeerden te verkopen. Na zo een 40 minuten heerlijk even gezeten te hebben
vertokken we weer richting onze kampplaats Ras el Ghazala. We liepen door een
prachtige wit/gele canyon, en kwamen uiteindelijk bij ons kamp aan, ook dit was
weer een prachtige plek. Even een plaatsje uitzoeken om in de buitenlucht te
slapen en op richting kampvuur voor onze maaltijd. Heerlijk, macaroni, bonen, en
groenten..dit keer heb ik best flink gegeten. De hemel was ondertussen bezaaid
met miljoenen sterren, wat een prachtig gezicht….dit is echt genieten van de
rust, en van de prachtige natuur. We aten nog een sinaasappel en dronken thee
met koekje. Daarna dook ik m’n slaapzak in om nog even te kijken en te genieten
van de prachtige sterrenhemel.
11 April Ras el Ghazala – Disco
Na het ontbijt en het inpakken van onze rugzakken vertrokken we om 8.00
uur voor onze wandeling. Flessen water werden weer uitgedeeld voor onderweg. De
laatste dagen werd het water een beetje gemengd met citroen en een beetje
suiker. Heb je ook best wel nodig met die inspanningen onder de warme zon. De
tocht ging richting de white Canyon . We komen aan bij een enorme zandduin die
achteraf gezien behoorlijk steil was en behoorlijk lastig te beklimmen was door
het mulle zand. Met wat klim-en klauterwerk op handen en voeten, wegzakkend in
het mulle zand, elkaar wat helpend bereiken we de top…pfffff! We arriveren bij
de White Canyon, prachtig. Hier begint het klim- en klauterwerk door kloven,
elkaar helpend en voor de mensen met hoogtevrees niet echt fantastisch. Na een
afdaling arriveren we in een smalle kloof met prachtige kleurschakeringen van
wit tot geel en van geel naar oker. De rotsen zijn uitgesneden en hebben
prachtige grillige vormen.
Na de kloof lopen we nog wat verder en komen
na circa 2 uur aan in Ain Hudra, een oase met veel dadelpalmen. Daar lunchen we
in de tuinen van de sjeik. In een oase onder een prachtig afdak van palmbladeren
met heerlijke kussens op de grond. Er is ook een grote watertank. En er is
zowaar een luxe toilet waar iedereen dan ook meteen gebruik van maakt (na een
aantal dagen woestijn, met het zoeken van struikjes en grote rotsen waar je
achter kan zitten om je behoefte te doen, werkelijk een luxe) De lunch bestaat
uit het bedoeinen brood en een soort vlees uit blik (wat we ondertussen kit kat
genoemd hebben) of tonijn en fetakaas. Ik ga gretig voor de tonijn en fetakaas.
We krijgen allemaal thee. Naast mij zit een egyptisch jongentje van een jaar of
7, die mij ziet schrijven in m’n reisdagboek en vindt dit erg interessant. Ik
geef hem een pen en hij is helemaal gelukkig. Hij wil ook een tekening maken in
m’n reisdagboek en wat hij tekent was niet meteen helemaal duidelijk voor mij,
maar hij legt met handen en voeten uit dat het onze groep moet voorstellen
onderuit gezakt op de kussens..erg grappig. We blijven zitten tot ongeveer 14.30
uur en hebben dus heerlijk de tijd om te relaxen.
Vervolgens, na
nogmaals gebruik te hebben gemaakt van het luxe toilet, gaan we weer verder met
onze wandeltocht , het eerste stuk redelijk zwaar omdat we door mul zand lopen,
daarna wordt het wat makkelijker lopen omdat we de tocht voortzetten over
voornamelijk rotsen. Na ongeveer 3 uur wandelen komen we aan bij onze kampplaats
Disco. Ik heb weer een prachtig plekje tussen de rotsen gevonden om buiten in
m’n slaapzak te slapen onder de prachtige sterrenhemel. Ik wil nog even
profiteren van de buitenlucht want dit zal alweer de laatste avond zijn dat we
buiten in de woestijn slapen..vreemd idee. Begin al aardig te wennen aan het
woestijnleven. We hebben al afscheid genomen van Ali die al terug naar huis is
met de twee kleine dromedarissen (baby dromedarissen) We hebben al een soort
afscheid genomen van een paar bedoeinen en de envelopjes met fooi uitgedeeld wat
een grote glimlach van ear to ear bij de meeste bedoeinen gidsen oplevert.
Ondertussen wachten we weer bij het vuur op ons avondeten, wat dit keer een
feestmaal is..verse vis met rijst en groenten uit Nuweiba, we zitten nu al
redelijk dicht bij de rode zee. Weer wat nakletsen bij het kampvuur en nog wat
thee drinken met het gebruikelijke koekje en daarna in de slaapzak en nog wat
genieten van de woestijn , de buitenlucht en de fantastische sterrenhemel.
12 April Disco – Nuweiba –vrije middag
Ik werd om 6.00
uur s’ochtends wakker en had heerlijk geslapen…dit was m’n laatste nacht in de
woestijn, raar idee. Eigenlijk was i k net gewent geraakt aan het slapen onder
de sterrenhemel. De laatste keer ook dat de bedoeinen klaar zaten met ons
ontbijt en we nog konden genieten van de typische bedoeinenbroden en thee
gemaakt op het vuurtje. We namen nu echt afscheid van de bedoeinen en deelden de
enveloppen met fooi uit. Ik maakte nog een groepsfoto en na mij volgden nog vele
anderen van de groep. Na dit alles verlieten we de woestijn en het woestijnleven
dan echt en reden met de jeeps richting Nuweiba. Het hotel was klein en gezellig
(Nakhil Inn) Mooie ruime kamers, met douche (wel zout water), toilet,
airconditioning…kortom een luxe als je een week door de woestijn hebt gelopen.
Voor het hotel was een klein terras waar men wat kon eten en drinken en daarvoor
een plaats waar men heerlijk kon relaxen met kussens op de grond en eventueel
een waterpijp. Het deed een beetje hippy-achtig aan. Er waren ligbedden aanwezig
. En voor ons de rode zee met heel in de verte de bergen van Saudi
–Arabie…prachtig plekje. Het leek wel of wij de enige waren want veel mensen
zagen we niet in de omgeving. Ik had m’n snorkel spullen meegenomen, huurde
zwemvliezen en was klaar om het water in te gaan. Het snorkelen lukte niet
meteen goed want er kwam de hele tijd water in m’n masker. Ik was nogal aan het
stuntelen. Na nog wat stuntelen vond ik het even welletjes en was het tijd om te
gaan lunchen. We hadden een lunchbuffet in het hotel en het smaakte allemaal
prima!
Na de lunch wilde ik toch weer proberen om te gaan snorkelen en
dit keer ging het al een stuk beter…alleen stond het water erg laag en moesten
we ons over hoog koraal laten drijven en overal zaten grote zee-egels. Het
drijven over het koraal ging niet helemaal lekker en ik haalde m’n been open…dat
had ik weer natuurlijk. Toen we eenmaal over het koraal heen waren was het zicht
werkelijk prachtig onder water…allemaal gekleurde visjes en gekleurd koraal.
Weer terug op het strand werd er azijn op m’n been gedaan want je openhalen aan
koraal is geen pretje. Na een heerlijke douche voelde ik me weer heerlijk fris.
Het was tijd om een eettentje te gaan zoeken . Met een paar van de groep gingen
we op verkenningstocht. Het zag er allemaal heel sfeervol uit in het dorp,
overal lichtjes ( af en toe ook wel een beetje te..je kent het wel van die
kerstverlichting rond de palmbomen etc..)
Uiteindelijk hadden we ons
restaurantje gevonden, en een groot gedeelte van onze groep zat daar ook. Heel
gezellig met overal kaarsjes, lage tafeltjes, en kussens op de grond. We
bestelden een steak-champions met patat, mmmmm. Op ons bord lag een ui uitgehold
met een kaarsje erin, heel schattig. Na het eten keerden we terug naar het hotel
want de eigenaar zou onderwater dia’s laten zien en daar was ik wel benieuwd
naar. De onderwaterdia’s waren werkelijk prachtig. De eigenaar had dan ook
professioneel materiaal om deze dia’s te maken. Ook s’nachts trok hij erop uit
om dia’s te maken. De meesten gingen na de dia’s naar bed. Ik dronk nog wat met
een paar van de groep en genoot nog wat na op het strand kijkend naar de maan
wat echt een spektakel was zo schijnend op de zee en de bergen van Saudi Arabie.
13 april – Nuweiba vrije dag
Ik was al om 6.00 uur
wakker, dit natuurlijk omdat ik gewent was op te staan met de zonsopkomst in de
woestijn. Gek eigenlijk weer zo wakker worden in een gewoon bed. Toch nog wat
geprobeerd te slapen… Om ongeveer 8.30 uur ben ik gaan ontbijten, heerlijk
hoor..verse broodjes, jam,omelet, joghurtje.. Om 11.00 uur vertokken we met de
eigenaar van de groep en nog wat mensen van de groep ( Veronique, Michiel,
Jonahtan, Karin, Bea en Prisca) naar Devils Head, een prachtige plek om te
snorkelen. Alleen onze groep was er aanwezig. Het water was helder blauw en je
zag precies waar het koraal zich bevond.
Het was er echt prachtig ,veel
papegaaivissen, Lion fish, Baracuda’s en prachtig gekleurd koraal. Ook nog wat
onderwaterfoto’s gemaakt met zo een wegwerpcameraatje (welke achteraf niet echt
tot hun recht komen, want de kleuren zijn flets en de vissen die redelijk groot
zijn komen op de foto uit als kleine visjes) We zijn best een tijd gebleven om
te snorkelen, en te genieten van de zon. Om 14.15 uur waren we terug in ons
hotel en was het tijd om te lunchen. Een lekker bord spaghetti…dat ging er wel
in. Vervolgens nog een uurtje relaxen op het strand. Om ongeveer 17.00 uur
liepen we Nuweiba nog even door om wat winkeltjes te bekijken. Nog wat koekjes
en zuurtjes inslaan voor de terug weg en wat onderhandelen voo 2 flesjes parfum
olie ( gebruikelijk onderhandelen met een kopje muntthee) Uiteindelijk kochten
we de 2 flesjes (coco’s en white musk) Langzaam weer terug naar het hotel
gewandeld genietend met het zicht op de rode zee. S’avonds werd er een
afscheidsmaal op het strand georganiseerd. Een heerlijke BBQ. De tafels en
stoelen stonden allemaal dicht bij de zee. En op de tafels stonden allemaal
kaarsjes, erg sfeervol. Nog wat kletsen met iedereen over alle belevenissen en
daarna was het tijd om te gaan slapen.
14 April – Nuweiba – Cairo
Toch nog steeds een beetje in het ritme van de woestijn…ik werd om
7.00 uur wakker. Rugzak weer inpakken, wassen , ontbijten en nog even langs het
strand wandelen om te genieten van de zon en zee. Nog een t-shirt voor m’n vader
gekocht. Om 10.00 uur vertrokken we weer richting Cairo. Wel vermoeiend want het
was toch zo een 8 uur rijden met de bus. Onderweg nog een theestop gemaakt.
Aangekomen in Cairo was het meteen weer ontzettend druk met
verkeer..echt een chaos na de rust in de woestijn en aan de Rode zee. Eénmaal
weer aangekomen bij het Kanzy hotel aten we nog maar een keer spaghetti en nog
wat proberen te slapen want om 0.30 uur was de wake-up call.
15 April
–Cairo –Nederland
Om 0.30 uur was de wake-up call. Niet echt fit
natuurlijk.. Wassen , rugzak weer inpakken, want die moesten om 01.00 uur op de
gang staan om ingeladen te worden. Om 01.00 uur kregen we nog een kopje thee met
2 plakjes cake. Toen was het echt tijd om te vertrekken. We hadden met de groep
wat fooi ingezameld voor Karin. Om 01.30 zeiden we Karin gedag en was het tijd
om naar Het vliegveld te vertrekken. Om 4.10 uur vertrok het vleigveld naar
Milaan Malpensa waar we moesten overstappen. Ik voelde me niet 100% en het lukte
me niet te slapen…waarschijnlijk wat oververmoeidheid. Uiteindelijk kwamen we om
11.10 uur op Schiphol aan.
Ik vond het een schitterende reis en een reis
die me zeker zal bijblijven. Ik raadt de reis zeker aan omdat men Egypte ook van
een andere kant ziet. Cairo is echt een indukwekkende stad, de piramiden en
Sfinx moet je zeker 1 keer in je leven gezien hebben. De Sinai woestijn is echt
prachtig en zeker de moeite waard om eens te bezoeken. Het is zeker geen saai
landschap wat men daar aantreft maar heel fascinerend en afwisselend. Prachtige
kleuren en rotsformaties afgewisseld door enorme zandduinen, oases , prachtige
sterrenhemels, en zonsondergangen. De Rode zee is fantastisch. De
onderwaterwereld is echt schitterend. Allerlei gekleurd koraal en gekleurde
vissen in allerlei vormen en maten. Men kan er duiken voor relatief weinig geld
, maar door alleen al te snorkelen kan men ook zeker genieten van al dit
moois.
Nadia © Dall'Agnola
naar bovenEgypte.nl
Andere bestemmingen
